terapia w wodzie

Basen

Woda dzięki sile wyporu  powoduje odciążanie układu kostnego i stawów oraz rozluźnienie, stąd ćwiczenia w wodzie mają wiele zastosowań. Woda znakomicie ułatwia różne rodzaje ćwiczeń: od siłowych, wytrzymałościowych, przez rozciągające, normalizujące napięcie mięśni, koordynacyjne, aż po oddechowe i relaksacyjne. Woda pozwala doskonalić koordynację ruchową i reakcje równowagi w bezpieczny sposób. Stanowią one doskonałe uzupełnienie podstawowej terapii, a w niektórych przypadkach mogą być jedyną możliwą formą aktywności fizycznej.
Wykorzystując środowisko wodne można korygować postawę ciała, stymulować prawidłową siłę mięśni i ich napięcie, poprawiać ogólną wydolność organizmu przez poprawę parametrów krążeniowo-oddechowych.

Metoda HALLIWICK

Ta metoda rehabilitacji w wodzie oraz nauczania pływania osób z dysfunkcjami wykorzystuje w praktyce zasady hydrostatyki, hydrodynamiki i mechaniki ciała w usprawnianiu ruchowym w środowisku wodnym.

Metodę opracował w latach 1949-1952 James McMillan podczas pracy z niepełnosprawnymi uczniami szkoły „The Halliwick School for Crippled Girls” w Londynie.  Cechą tej metody poruszania się w wodzie jest możliwość stosowania dla wszystkich dzieci bez względu na rodzaj niepełnosprawności. Punktem wyjścia jest oswojenie psychiczne dziecka z wodą tak, aby przebywanie w środowisku wodnym stanowiło dla niego przyjemność. Kolejne etapy, kładą nacisk na osiągnięcie w wodzie coraz większej niezależności, swobody oraz konkretnych umiejętności. Składa się na nią 10 punktów nauczania:

  • PRZYSTOSOWANIE PSYCHICZNE
    Opanowanie umiejętności właściwego reagowania na nowe środowisko, sytuację lub zadanie. W trakcie tego etapu najważniejszym elementem jest nauczenie kontroli oddechu w wodzie.
  • NIEZALEŻNOŚĆ
    Ciągły proces, w trakcie którego pływak stopniowo, psychicznie i fizycznie opanowuje umiejętność samodzielnego poruszania się w środowisku wodnym.
  • KONTROLA ROTACJI (POPRZECZNEJ,CZOŁOWEJ, WZDŁUŻNEJ)
    Opanowanie umiejętność kontroli każdej rotacji wykonanej wokół osi poprzecznej, przednio-tylnej lub wzdłużnej oraz każdej kombinacji rotacji.
  • WYPÓR
    Uwierzenie, że wodna unosi ciało ponieważ działa na nie siła wyporu.
  • RÓWNOWAGA W BEZRUCHU
    Unoszenie się na wodzie w bezruchu i w poczuciu relaksacji. Jest to zależne zarówno od kontroli mentalnej i psychicznej. Osiągając równowagę pozostała aktywność może być wykonywana z ułatwieniem.
  • ŚLIZG Z TURBULENCJAMI
    Unoszący się na wodzie pływak poruszany jest przez instruktora bez jakiegokolwiek fizycznego kontaktu pomiędzy nimi. Pływak musi kontrolować występujące rotacje lecz nie wykonuje ruchu napędowego.
  • PROSTY NAPĘD I PODSTAWOWY RUCH PŁYWACKI
    Postęp z prostego ruchu napędowego wykonanego przez pływaka do ruchu pływackiego, indywidualnego dla każdego pływaka.

Po przystosowaniu do środowiska wodnego i opanowaniu podstaw utrzymania równowagi, przygotowuje się dziecko do samodzielnego poruszania się w wodzie. Na tym etapie, wielokrotnie po raz pierwszy dziecko może zacząć odczuwać całkowitą niezależność ruchu.

Dziecko bierze udział w terapii z opiekunem w większej  grupie. W ten sposób dziecko odczuwa uwagę najbliższej mu osoby, a to wyzwala poczucie bezpieczeństwa. Udział w zajęciach z innymi dziećmi umożliwia kształtowanie więzi społecznych z rówieśnikami. Metoda Halliwick nie korzysta z przedmiotów wypornościowych – podtrzymywanie dziecka jest zadaniem instruktora lub opiekuna. Dzieci uczą się kontrolować równowagę wykorzystując wspólne zabawy dostosowane do wieku uczestników grupy.

Metoda Halliwick pozwala uzyskać efekty terapeutyczne:

  • wzmocnienie wybranych grup mięśniowych
  • poprawę ruchomości stawów
  • poprawę i doskonalenie reakcji równoważnych
  • obniżenie lub wzmocnienie napięcia mięśniowego
  • obniżenie dolegliwości bólowych
  • poprawę ogólnego stanu psychomotorycznego
  • zwiększenie relaksacji
  • korekcję postawy

 

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

* Ruchu Rozwijającego Weroniki jest metodą stosowaną podczas pracy z dziećmi na sali.
W naszych zajęciach wykorzystujemy wybrane elementy metody, możliwe do wykonania w środowisku wodnym.

Ruch Rozwijający wg. Weroniki Sherborne jest formą interwencji terapeutycznej, polegającej na pracy z dziećmi, poprzez wspólne zabawy ruchowe.

Metoda opiera się na dwóch podstawowych zasadach:

  • 1) Świadomości siebie

    Jest osiągana poprzez doświadczenia ruchowe, które pomagają osobie koncentrować się, dzięki czemu stają się świadomi tego co się dzieje z ich ciałem. Pomagają one zwiększyć wiarą w swoje możliwości zarówno na poziomie fizycznym jak emocjonalnym.

  • 2) Świadomości innych

    Następny etap to rozpoczęcie nauki poruszania się i nawiązywania relacji z innymi, w sposób który zachęca do budowy zaufania i pozytywnych relacji. Te doświadczenia ruchowe pozwalają osobie czuć właściwe oparcie, jednocześnie czując odwagę do odkrywania własnej kreatywności poprzez wspólne ćwiczenia ruchowe.

Założenia metody, to rozwijanie poprzez ruch:

  • świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,

  • świadomości przestrzeni i działania w niej,

  • dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Dziecko poznaje własne ciało i przestrzeń, która je otacza, uczy się współpracować z innymi dziećmi, zdobywa zaufanie do siebie i innych. Ruch jest radosną zabawą, podczas której radość dzielimy z innymi. Ułatwia to nawiązywanie kontaktów społecznych.

Metoda wykorzystuje dotyk, ruch oraz wzajemne relacje fizyczne, emocjonalne i społeczne do rozszerzania świadomości samego siebie i pogłębiania kontaktu z innymi ludźmi. Metoda ta zyskała uznanie na całym świecie ze względu na swoją naturalność, prostotę i efektywność. Jest propagowana jako jeden z ważnych czynników rozwoju psychicznego dzieci z zaburzeniami rozwoju i trudnościami edukacyjnymi. Można ją stosować również w pracy z młodzieżą, dorosłymi, a także z osobami o różnych zaburzeniach rozwojowych.

Metoda nie jest metoda skoncentrowaną na usprawnianiu ruchowym. Podstawowym jej celem jest rozwój emocjonalno – społeczny oraz świadomości samego siebie i innych osób za pomocą ruchu.

Zajęcia pomagają rozwijać dzieciom twórcze działanie oraz nawiązywać relacje z innymi osobami. Istotnym celem zabaw jest poszerzanie świadomości dotyczącej różnorodnych cech ruchu, co jest istotne w pracy z dziećmi, z zaburzeniami rozwoju psychoruchowego.

Opracowany przez Weronike Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi w trakcie tzw. „baraszkowania”. Prostota i naturalność są głównymi walorami tej metody i stanowią o jej wartości i powodzeniu.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s